دو سال پیش، نارندرا مودی، نخست وزیر هند به مناسبت روز جهانی مهارت‌های جوانان از دیدگاهش برای تبدیل هند به کانونی برای نیروی انسانی ماهر سخن گفت، نیروی ماهری که هم واجد شرایط داخلی هند باشد و هم برآورنده نیازهای جهانی.

طی این مدت ابتکارات بسیاری در سطح سیاست گذاری دولت هند برای تحقق این هدف به کار گرفته شده است – شامل ایجاد وزارت ایجاد مهارت و کارآفرینی، وضع سیاست ملی ایجاد مهارت و کارآفرینی در سال ۲۰۱۵، اعمال معیارهای مشترکی در تمام برنامه‌های ایجاد مهارت که از سوی وزارت خانه‌ها/سازمان‌های دولتی اجرا شده اند و ارائه الحاقیه ای به برنامه کارآموزی، اقدامات و ابتکاراتی که برای کمک به ایجاد یک اکوسیستم فعال و زنده ایجاد مهارت به مرحله اجرا درآمده اند. با این حال، هنوز چالش‌هایی بر سر تحقق این هدف وجود دارد.

از مجموع دو هزار برنامه فنی-حرفه ای ارائه شده از سوی ۳۸ شورای مهارت آموزی برای ایجاد برنامه‌های آموزشی شغلی مطابق معیارهای «چارچوب مدارک فنی-حرفه ای در سطح ملی»، تنها ۷۰۰ برنامه مورد اقبال صنایع قرار گرفته اند. و از این ۷۰۰ برنامه، تنها یک سوم در قالب سیاست مهارت آموزی دولت هند قرار دارند.

در برخی بخش‌های خاص مانند تکنولوژی اطلاعات و خدمات مبتنی بر تکنولوژی اطلاعات، بخش بانک داری، خدمات مالی و بیمه، پوشاک و بخش ارتباطات از راه دور، هند با مازاد نیروی آموزش دیده رو به روست که علت آن، شمار بالای مراکز خدمات آموزشی در این بخش‌ها و اختصاص بیشتر منابع دولتی به این بخش‌ها در گذشته (با هدف رسیدن به اهداف سیاست‌های گذشته) است. از ۶۰۰ برنامه سطح بالای فنی-حرفه ای که مورد تایید قرار گرفته اند، زمینه کاری بسیاری از برنامه‌ها هنوز فعال نیست که آنها را به مشاغلی با «رشد صفر» تبدیل می‌کند.

در واقع، بسیاری از موسسات آموزشی همچنان به بیرون دادن کارآموزانی در حیطه‌های مشابه ادامه می‌دهند، حیطه‌هایی که آموزش آنها برای این موسسات به کمترین زیرساخت‌ها و سرمایه گذاری نیاز دارد. از این رو، نیاز است آموزش برنامه‌های فنی-حرفه ای در سایر مشاغل سطح بالا و متنوع متناسب با تقاضای بازار، در دستور کار قرار گیرد.

علاوه بر این موارد، ساختار آموزش‌های شغلی در هند به خلاف بیشتر کشورهای توسعه یافته که مبتنی بر آموزش در جریان کار و در محیط کار است، در فضاهای آموزشی و محیط کارگاه صورت می‌گیرد که کیفیت آموزش را طبعا پایین می‌آورد. آموزش در حین کار و در محیط کاری، این فرصت را در اختیار کارآموز قرار می‌دهد تا در شرایطی واقعی خود و شرایط را بسنجد، فرصتی که در محیط‌های شبیه سازی شده و تحت کنترل کارگاه و آزمایشگاه به دست نمی آیند.

منبع: فایننشال اکسپرس    ۱۷ ژوئیه ۲۰۱۷